Geen Sinterklaas dit jaar.
Ik had me er zo op verheugd!
Een huis vol met kinderen, allemaal vol verwachting, de spanning die in de loop van de avond hoog oploopt...
vrolijke sinterklaasliedjes slordig door elkaar gezongen
pepernoten, taai-taai, de hele avond koffie en zoete lekkernijen op tafel en dan als niemand het eigenlijk meer verwacht...
die harde rrrroffel...op het raam...gillende stemmetjes, volwassenen die zich een hoedje (dat ben ik traditioneel) schrikken en dan even niets...stilte...en dan jan, dan
die grote doos vol met bont gekleurde pakjes...
in het begin zijn alle kinderen bezig met hun eigen pakjes en zijn ze alles om zich heen vergeten...
dat is het moment dat wij, de groten, even rustig kunnen praten...maar dat duurt niet lang, want dan gebeurt het...één kind begint te huilen...want het cadeautje van het kindje naast hem is natuurlijk véél mooier en hij pakt het af...de wet van de sterksten geldt niet alleen in de dierenwereld...
en dat is het startsein voor een lange avond huilen en sussen en zachtjes gemompel van de volwassenen dat dit echt de laatste keer is, dat we gezamenlijk sinterklaas vieren...
maar kinderen zouden kinderen niet zijn...als de vermoeidheid niet op een gegeven moment genadeloos toeslaat...en de rust weerkeert...
de kamer is wel een slagveld met overal propjes pietenpapier en uitgespuugde pepernoten...maar dat is een uitdaging die we aankunnen...met een opgeluchte glimlach laadt iedereen zijn uitgeputte kids in de auto en rijdt de donkere nacht in...
dit jaar zou het bij mij zijn, maar één van de moeders wordt vandaag opnieuw met spoed opgenomen vanwege uitdroging nadat ze foutief naar huis was gestuurd...een andere mama heeft geen vervoer omdat haar man late dienst heeft en de auto dus niet
En dan onze eigen ziekenboeg: de operatie viel heel erg mee, duurde iets van een half uur, het was ook maar een kleine ingreep...
maar de pret begon toen we eenmaal thuis waren en de verdoving was uitgewerkt...
hoe benader je een kind, dat een ondraaglijke pijn heeft...zelfs ik zijn moeder mag niet in de buurt komen van de plek des onheils...
op alle mogelijke manieren probeer ik hem ervan te overtuigen, dat juist het schoon houden van de wond, de genezing bespoedigt...is letterlijk aan dovemansoren verspild...want ik raak met mijn boodschap niet eens door het gegil en geschreeuw heen...
en hij moet toch echt minstens 1x per dag in bad, anders zou het lelijk kunnen ontsteken...ik zeg je, je bent blij dat je daar niet bij bent geweest en niet bij hoeft te zijn, de komende dagen...
ik wist al dat ik een kind had met een sterke wil...maar deze dagen heeft hij me dat nog eens goed duidelijk gemaakt...
uiteindelijk heb ik het alleen maar gered met een grote dosis humor en een nog grotere dosis vindingrijkheid...dat ik dáárover beschikte is één van de leukere ontdekkingen, dezer dagen...
want voor de rest, ben ik bekaf
en kan niet wachten tot de week om is...want zolang schijnt deze ellende te duren...daarna wordt het alleen maar beter...gelukkig...
en voor degene die tot hier zijn gekomen...besnijdenis heet die ellende
maar gelukkig komt volgend jaar de sint weer terug!
laten we hopen dat er dan
niemand om een circumcisie vraagt...
maar dat kan je, dat weet ik...
Ja, natuurlijk
Commentaren